سر مشق های آب بابا یادمان رفت

رسم نوشتن با قلم ها یادمان رفت                     

گل کردن لبخندهای همکلاسی

در یک نگاه ساده حتی یادمان رفت

                                             ترس از معلم،حل تمرین،پای تخته

                                             آن روزهای بی کلک را یادمان رفت

                                             راه فرار از مشق های زنگ اول

                                             ای وای ننوشتیم آقا،یادمان رفت

آن روزها را آنقدر شوخی گرفتیم

جدیت تصمیم کبری یادمان رفت

شعر خدای مهربان را حفظ کردیم

یادش بخیر، اما خدا را یادمان رفت

                                             در گوشمان خواندند رسم آدمیت

                                             آن حرفها را زود،اما یادمان رفت

                                             فردا چه کاره می شویم موضوع انشاء

                                             ساده نوشتیم آنقدر تا یادمان رفت

دیروز تکلیف بابا بود و خط خورد

تکلیف فردا ،نان و بابا یادمان هست ؟!!!

امروز محمد اولین بیست زندگیش رو گرفت.

یادش بخیر مدرسه ، اولین بیستم رو یادم نیست ولی اولین روز مدرسه خیلی خوب یادمه مادرم به زور منو می کشید که ببره مدرسه و من با تمام قدرتم به لنگه در چسبیده بودم تا نتونه منو از خونه بیرون ببره در حالی که علی پسر همسایه به من می خندید ، کسی که تا سوم راهنمایی بیشتر درس نخوند.

یاد معلم کلاس اول بخیر : خانم کفاشان چقدر با من مهربون بود درست مثل خانم فرزان با محمد

دیدن ثمره تلاش خیلی شیرینه خصوصا که تلاش فرزندت باشه

ای عشق زمین و آسمان آیه ی توست

بنیاد ستون بی ستون پایه ی توست

چون رهگذری خسته که می آساید

آسایش آفتاب در سایه ی توست

عطر گامهایت که فاصله ی آسمان تا زمین را پیمود تا روزهایی چند دل  زمینیان را به نورانیت مردی از تبار خورشید منور کند هنوز در مشام جان می پیچد و تو ای مهربان بی منت شمیم دلنواز قدمهایت که فاصله شهر پیامبر (ص) ((مدینه)) را تا وادی توس پیمودی تا ابد سینه ی ایرانیان را سرمست خواهد کرد. شش ماه طول کشید تا به مشهدت بیایی ، اگر چه تو از سرزمین اجدادیت جدا افتادی اما ایران را به داشتن سلاله ای از خاندان همیشه بهار ولایت مفتخر کردی .

جمعه ی میلاد آسمانیت را جشن می گیریم و در انتظار فرج فرزندت می مانیم.